ای برادر کجایی: این روزها که می‌گذرد، مات‌ام

درد های من

گرچه مثل درد مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نام‌هایشان

جلد کهنۀ شناسنامه‌هایشان

درد می‌کند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه‌های سادۀ سرودنم

درد می‌کند

------------------------

دفتر مرا

دست درد می‌زند ورق

شعر تازۀ مرا

درد گفته است

درد هم شنفته است

پس در این میانه من

از چه حرف می‌زنم؟

درد،حرف نیست

درد،نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم؟

قیصر

واویات

و روزگارانی بود

که فوتبال

قوتِ غالبِ آدمیزاده بود

------------------------

و ما شاهدِ هیچ چیز نبودیم

به هیچ ورطه‌ای خیره نشدیم

شکست را در آغوش کشیدیم

-----------------------

و در آن اوج ِ تنهایی

که ماه و پرتوش رفتند

که ماه و پرتوش، رفتند

قفس‌ها پرتو افکندند

----------------------

و دری باز شد

پنجره‌ها همه بسته‌اند

هوای تو کافی است

---------------------

" و آتش چنان سوخت

بال و پرَت را

که حتی ندیدیم

خاکسترت را "

--------------------

و چرخ اختراع نمی‌شد

اگر این سیاره‌ی چموش

سرگیجه را می‌فهمید

--------------------

و عشق ِ جزیره‌ها

دریانوردان را نمی‌شناسد

ملاحان را

رابینسون کروزوئه خندید

--------------------

و شکاف‌ها

پُر و خالی می‌شوند

در نظرِ ما

که پُر و خالی می‌شویم

--------------------

و سرِ کوچه

وجودِ خارجی نداشت

مثل لوبیای سحرآمیز

در دستانِ مادرِ جک